Er zijn vermoedens dat de gemeente Damwoude ontstond aan het eind van de zestiende eeuw en dat op de plaats waar nu de doopsgezinde kerk aan de Doniawei staat, ook toen al een vermaanhuis stond. "Hoe lang het hier gestaan had, hoe het er uitzag, of het misschien een tot vermaning vertimmerde schuur was, is niet bekend. Ook niet of bouwvalligheid dan wel dat het gebouw te klein en te ongeriefelijk was de vaderen bewogen heeft het oude bedehuis in af te breken", sprak dominee Pasina in 1917 bij de herdenkingsplechtigheid ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van de in 1767 gebouwde kerk.
Volgens Pasina was "gedurende den winter" gewikt en gewogen en het besluit gevallen. "Toen de lente tot nieuw leven riep, weerklonk door de stille Wouden het kraken van spanten en binten, onder liet gebeuk van koevoet en houweel: het Oud Vermaanhuis bezweek".

Eerste steen door Wyger Martens
Op 29 april 1767, werd de eerste steen gelegd door Wyger Martens "met mede Hulp van syn ouders out synde 2 Jaar en zes dagen", zoals boven de ingang van het gebouw staat vermeld. De ingang was niet langer aan de achterkant maar nu gewoon aan de wegkant en de bomen, die de oude vermaning aan liet oog hadden onttrokken, waren gerooid.
"Die sig des Armen ontfermt leent den Heere ende hi sal syne Weldaet vergelden". De tekst op de gevelsteen werd door de broeders en zusters ter harte genomen en doordat Damwoude "een der meest welgestelde Doopsgezinde plattelandsgemeenten" werd, kon veel goeds worden gedaan. Niet alleen de eigen armen werden geholpen. Ook "arme verdreevlingen in of omtrent Danswijk" werden in 1736 geholpen.

Betaalde dominee
Meer dan dertig leden verplichtten zich in 1811 voor een jaarlijkse bijdrage aan de predikantenopleiding in Amsterdam. Van die opleiding kwam ook Damwoudes eerste betaalde
predikant Jan Ter Borg. Tot zijn beroeping in 1811 had Damwoude het altijd gedaan met liefdepredikers. Meestal waren het er drie, maar een enkele keer waren het er wel zeven. De laatste en bekendste Damwoudster liefdeprediker was Uilke Reitses.

De vermaning werd in 1895 voorzien van een orgel door de orgelfabrikant Bakker en Timmenga uit Leeuwarden. in 1910 werd de kerk vergroot door verlenghing in westelijke richting. Daaraan herinnert in de westelijke gevel het opschrift in een ruitvormige steen: "UITGEBREID 1910" In 1964 werd de vermaning op de Monumentenlijst geplaatst en werd het kerkinterieur onder de loep genomen. Besloten werd een avondmaalstafel en een doopvont te plaatsen. Verbouwing van de kerk volgde pas in 1974-'75. De banken werden toen vervangen door stoelen en de preekstoel, "welke volgens een commissie van deskundigen een onnodig groot en log gevaarte werd genoemd", ging eruit. Veel, waaronder het maken van een nieuwe preekstoel, werd gedaan door leden van de gemeente. Wat bleef waren de fraaie tekstborden aan de muur en een oude bank met de familiewapens van Johannes Douwes en Eekjen Halbes.

Doordat de gemeente in 1974 een oude telefooncentrale aan het Vermaningspad kon aankopen, kreeg ook de jeugd een eigen ruimte. Het huisje werd heringericht en daarna "Lytse Formanje" gedoopt.